Rozdział 1

"Czuję się beznadziejnie i chyba powinienem.
Co mi się dzieje z sercem? Niedługo skamienieje. "

                                                                    Sitek


TYDZIEŃ PÓŹNIEJ, INNA CZĘŚĆ MIAMI

Tego dnia blondyn zwlekł się z łóżka z ogromnym kacem i towarzyszącym mu bólem głowy. W jego łóżku leżała hojnie obdarzona przez naturę brunetka. Chłopak nie pamiętał nawet jak owa piękność ma na imię i szczerze mówiąc nawet go to nie obchodziło. Przecież i tak nie miał zamiaru zawierać z nią dłuższej znajomości. Nigdy wcześniej nie interesowały go przelotne znajomości, lecz kilka tygodni temu wydarzyło się coś co zmieniło jego poglądy...

2 MIESIĄCE WCZEŚNIEJ...

To był piątek. Brian wracał właśnie do domu. Była godzina 17. Co prawda blondyn miał skończyć służbę dopiero o 22.30, ale udało mu się uprosić przełożonego o szybsze zwolnienie. Pogoda tego dnia była prześliczna, dlatego chciał zrobić niespodziankę swojej dziewczynie, zabierając ją na romantyczną kolację i długi spacer. Veronicę znał od niespełna roku. Poznali się na jednym z nielegalnych wyścigów, na których Brian był częstym gościem. Od razu bardzo się polubili, mieli wiele wspólnych tematów, bywali w tych samych miejscach. Było im ze sobą dobrze, dlatego po kilku miesiącach zamieszkali razem. 
Brian zajechał właśnie pod dom. Szybkim krokiem ruszył w stronę mieszkania, jednak po wejściu do środka zaniepokoił się słysząc dziwne odgłosy dochodzące z salonu. Zatkało go gdy zobaczył Veronicę całującą się na kanapie z jakimś facetem. Oboje byli już bez koszulek. Blondyn chrząknął znacząco, dając znać o swojej obecności w pomieszczeniu.

– Brian kochanie, co ty tu robisz? – wydukała speszona, schodząc z kolan swojego kochanka. Natychmiast założyła na siebie bluzkę, która jeszcze przed chwilą leżała na ziemi.

– To chyba ja powinienem o to zapytać? Co to za typek? – zapytał patrząc na dwójkę z pogardą. – Od dawna robisz ze mnie idiotę?

– Ej sory stary, ale ona nic nie mówiła, że ma chłopaka. Gdybym wiedział nie tknął bym jej. – zaczął  się tłumaczyć kochanek Veronici.

– Wypierdalaj – odpowiedział mu Brian, na co chłopak pospiesznie opuścił mieszkanie. Po jego wyjściu zwrócił się do Nicki: – No słucham, nie odpowiedziałaś mi.

– Brian, daj spokój, zapomnijmy o tym, to był tylko jednorazowy incydent..

– Pakuj się, nie chce cię już więcej widzieć... – odpowiedział.
– Ale.. - zaczęła, ale blondyn jej przerwał:
– Wynocha! - ryknął.

– Jesteś dupkiem. Ja bym ci wybaczyła! - broniła się dziewczyna widząc, że nic nie zdziała. -  Zresztą, nie jestem twoją własnością i mogę robić co chcę! – krzyczała.

– O nie,  moją własnością nie jesteś, ale własnością publiczną, a i owszem – zadrwił Brian, na co Veronica uderzyła go w policzek. Brian spojrzał na nią jedynie z furią, po czym wyszedł z domu i skierował się w stronę baru..

TERAZ, DOM BRIANA

Po zwleczeniu się z łóżka, blondyn udał się do kuchni. Potrzebował leków przeciwbólowych i dużej dawki kofeiny by móc zacząć normalnie funkcjonować. W domu panowała zupełna cisza, jednak Brian nie nacieszył się nią długo, gdyż jego uszu dobiegł natarczywy dzwonek do drzwi. Blondyn niechętnie ruszył się z miejsca. Otworzył drzwi, za którymi stał jego młodszy brat – Jake.

– No siema! – krzyknął z uśmiechem wbijając do środka. – Jak tam po wczorajszej imprezce? Noc chyba udana, bo widziałem jak wychodziłeś z niezłą laską – puścił w stronę brata oczko.

– Odwal się – odburknął Brian, który nie miał ochoty zwierzać się bratu z tego jak spędził noc. W tej chwili usłyszeli czyjeś kroki, a po kilku sekundach w drzwiach kuchni pojawiła się brunetka, z którą chłopak spędził noc.

– Cześć! – przywitała się, po czym zwróciła się do  O'connera, wręczając mu do ręki karteczkę – Muszę już spadać, tu masz mój numer, jak będziesz chciał spędzić miło wieczór - dzwoń.

– Ok, może cię podwieźć? – zaproponował starszy z braci.

– Nie dzięki, przejdę się – odpowiedziała dziewczyna. – A tak nawiasem, mam na imię Patricia – dodała puszczając oczko. – Na razie!

W tym czasie Jake lustrował brunetkę wzrokiem. Gdy ta opuściła mieszkanie zaczął komentować jej urodę:

– Tyy, zajebista dupa. Jak jej nie chcesz to możesz mi ją odstąpić.

– Spadaj, debilu – odpyskował Brian – Czego ty tu w ogóle szukasz? Spać nie możesz?

– Może trochę grzeczniej, w domu kultury nie nauczyli? – zapytał Jake.

– Nie mieszkam w domu kultury.

– Nie ważne. Przychodzę do ciebie z misją ratunkową. Pora żebyś zapomniał o Veronice – powiedział młodszy z braci.

– Ale ja wcale o niej nie myślę! – zaprzeczył Brian. – Uwierz, że zapomniałem o niej tego samego dnia, w którym wyrzuciłem ją z domu.

– Tak, to dlaczego zacząłeś traktować dziewczyny tak jak ja? – zapytał. – Moim zdaniem to typowy sposób na zapomnienie o jakiejś lasce. Zawsze byłeś tym lepszym bratem, który traktował wszystkie dziewczyny z szacunkiem, a ja bad boyem, który łamał im serca. A teraz troszkę wcinasz mi się w moją rolę.

– Po prostu stwierdziłem, że bycie gentlemanem kompletnie się nie opłaca. Teraz żyję tak jak ty, beztrosko i nie przejmując się konsekwencjami. I nie mam zamiaru pakować się w żadne związki. – odpowiedział uśmiechając się lekko Brian.

– Jak uważasz. Na razie mam dla ciebie propozycję nie do odrzucenia, która na pewno ci się spodoba! – odpowiedział Jake. – Co powiesz na przeszło 3 wspaniałe miesiące wakacji na Bahamach. Plaża, drinki, imprezki, gołe laski i my..

– Yhy, uważaj bo dostanę urlop.. – prychnął Brian.

– Właściwie, to już dostałeś... – zaczął niepewnie Jack. – Rozmawiałem z Bilkinsem i się zgodził. Bilety już kupione, Dom, Tej, Rom Mia i Letty też jadą.

– Ooo.. widzę, że już wszystko zaplanowane, a ja zostałem postawiony przed faktem dokonanym. – powiedział Brian z przekąsem. – A teraz mi opowiesz, jak przekonałeś Bilkinsa na trzy miesiące wolnego, bo jakoś nie wierzę, że zgodził się bezinteresownie.

– No i tu mnie masz. – odpowiedział Jack unosząc lekko dłonie do góry w akcie kapitulacji. – Masz się u niego zjawić dziś o 14, bo ma do ciebie jakąś sprawę. A teraz zacznij się lepiej  pakować, bo o 17 mamy samolot. To ja spadam, na razie!

Po tych słowach Jack opuścił dom starszego brata, nie dając mu dojść do słowa. Młody policjant pokręcił tylko niedowierzająco głową, uśmiechając się przy tym lekko. Zawsze wiedział, że jego brat jest stuknięty, ale nie sądził, że jest w stanie wpaść na pomysł wakacji. Brianowi nie pozostało nic innego jak zacząć się pakować, do tego niespodziewanego wyjazdu.

KILKA GODZIN PÓŹNIEJ

Brian zatrzymał się swoim srebrno-niebieskim Nissanem Skylinem R34 przed siedzibą FBI. Westchnął ciężko, po czym wysiadł z samochodu i ruszył w stronę drzwi. Przy recepcji zauważył młodą dziewczynę.

– Hej Sarah! – przywitał się Brian. – Bilkins u siebie?

– Tak, możesz wejść. Szef właśnie na ciebie czekał – odpowiedziała mu z uśmiechem.

Brian zapukał do drzwi biura swojego przełożonego. Po usłyszeniu „Proszę” wszedł do środka. Przy biurku siedział agent Bilkins. Był to dobrze zbudowany, ciemnoskóry mężczyzna. Miał trochę ponad 48 lat. Jego twarz miała miły wyraz, dlatego wszyscy go raczej lubili.

– O’conner, czekałem na ciebie. – powiedział mężczyzna, gdy zobaczył Briana wchodzącego do pomieszczenia.

– Dzień dobry, szefie. – przywitał się blondyn.

– Był u mnie twój brat. Cóż, myślę że urlop to dobry pomysł. Ostatnio nie jesteś w najlepszej formie, a nie chcemy, żeby twoje prywatne sprawy wpływały na efektywność twojej pracy.

– Ale mi naprawdę nic nie jest... – zaczął Brian, ale nie dane było mu dokończyć.

– Dla dobra wszystkich urlop dobrze ci zrobi. Ale żeby nie było tak łatwo dostaniesz jedno proste zadanie. Nie powinieneś mieć żadnego problemu.

– W takim razie co to za zadanie? – zapytał blondyn, uśmiechając się cwaniacko.
– Przejdźmy się. – odpowiedział.

SALA KONFERENCYJNA

Brian szedł krok w krok za Bilkinsem. Po chwili znaleźli się w sali konferencyjnej, gdzie zwykle omawiano nowe śledztwa. W środku znajdowali się inni agenci. Po wejściu do sali uwagę Briana przykuło zdjęcie ślicznej brunetki wyświetlone na ogromnym ekranie. Obok znajdowało się zdjęcie mężczyzny, który mógł mieć około 45 lat.

– Co to za fotki? – zapytał Brian.

– To jest właśnie twoje zadanie – odpowiedział Bilkins. – Mężczyzna na zdjęciu to Antonio Braga. Jest jedną z najbardziej wpływowych osób na Florydzie, prowadzi również interesy w Brazylii. Ma kilka hoteli, parę restauracji, oraz firmę budowlaną. Ogólnie rzecz ujmując prowadzi interesy w różnych dziedzinach. Jest podejrzany o handel bronią i narkotykami, jednak nigdy nie został złapany za rękę. Dobrze się kamufluje.

– A dziewczyna?

– To jego córka – Barcelona Liberia Braga. Matka nieznana, została wychowana tylko przez ojca. Tydzień temu miała zostać żoną Cristiana Suareza – syna biznesmena, jednak uciekła sprzed ołtarza. Odnaleźliśmy ją na Bahamach, gdzie dorabia z barze. Nie jesteśmy jednak do końca pewni czy jej ucieczka nie została zaplanowana przez jej ojca, żeby odwrócić od niej uwagę FBI. 
– I tu wkraczasz ty – wtrącił sierżant Tanner. – Twoim zadaniem jest sprawdzenie, czy nie jej wplątana w interesy ojca. Zapoznaj się z nią, wypytaj dyskretnie i staraj się trzymać blisko niej. 

– To będzie proste – powiedział Brian z uśmiechem.

– Oczywiście wciąż pamiętamy o incydencie z Mią Toretto – powiedział Tanner. – I mamy nadzieję, że tym razem nas nie zawiedziesz...

– Skądże znowu! – Brian podniósł ręce do góry w geście niewinności. – Już wszystko? Bo jeśli tak to spadam się pakować.

***

Oto rozdział pierwszy! :) Do akcji wkracza pan O'conner.

Rozdział jest dzisiaj, gdyż jutro mam wyjazd do Sopotu w celach zdrowotnych :(

Mam nadzieję, że moje dzieło się spodoba i zarazem pragnę GORĄCO PODZIĘKOWAĆ za miłe komentarze pod prologiem. Wasze pozytywne opinie ogromnie mnie rozradowały (szczerzyłam mordkę jak nienormalna) i zmotywowały do pisania!! ;* ;D

Niestety jest też druga wiadomość. Ze względu na zbliżającą się maturę rozdział kolejny pojawi się około 15 - 16 maja, kiedy to będę miała dłuższą przerwę między egzaminami.

Pozdrawiam! :)

Pogonistka